Vandaag hadden we nog een dag in Havana, op zoek naar een city tourbus opstapplaats,  dat was nog minder makkelijk dan gedacht.

Eerst maar eens starten op het plein bij de terminal, hier was van alles, maar geen opstapplaats.

Dus eerst maar een tocht van een uur in in een knalroze  open chevrolet die op straat door tientallen verkopers wordt aangeboden.

Maar meneer ging naast de chauffeur zelf ook mee en moest nog even hier een daar langs. Uiteindelijk wou meneer ook nog geld hebben voor zijn gids diensten. Om veel herrie te voorkomen hebben we hem een paar muntjes twv enkele euro’s gegeven en zijn omgedraaid en weggelopen.
De tour in zo’n auto is natuurlijk wel iets wat je in Cuba moet hebben gedaan, dat was zeker de moeite waard.

Ondertussen hadden we wel de citytour opstap gevonden en hebben die alsnog gedaan. Maar wat een uitlaatgassen op straat, het is er blauw van. En dan te bedenken dat ze in Nederland  meer blauw op straat  willen..

Onderweg zie je veel “reclame” voor het systeem.

Na een vertraging van anderhalf uur zijn we vertrokken uit Havana,  terug naar huis.

Het was weer een leuke vakantie,  het was totaal anders dan het normale dagelijkse leven, en daar is vakantie toch voor bedoeld.

Foto’s worden later toegevoegd.

Na een goed ontbijt zijn we vertrokken richting Havana.

Aangekomen in Havanna moest onze MG5 weer worden ingeleverd. Dat ging allemaal verrassend snel en goed, de beste man herinnerde zich nog een liedje met iets van marcello erin,  en met een paar minuten was het voor mekaar en konden richting onze overnachting, dezelfde als we de eerste nacht hadden toen we aankwamen. Het was ff zoeken en met wat aanwijzingen van iemand op straat stonden we voor de deur.  Die zat echter op slot,  het was een appartement met een gezamenlijke opgang. Een bel was er niet,  maar wel een telefoonnummer, dat gebeld,  maar het is mij een later paulien ook niet gelukt om duidelijk te maken dat we voor de deur stonden. Mmm.. Even later kwam er iemand naar buiten, dus snel naar binnen,  daarna konden we op de eerste verdieping aanbellen en was alles geregeld.
S Middags en savonds zijn we de stad nog in geweest. We hebben gegeten bij een privado, mensen die in hun huis eem paar tafeltjes hebben gezet en koken voor gasten. Je kunt aan de buitenkant niet zien dat het een restaurant is, maar iemand op straat bracht ons erheen. Was goed eten, en er was zowaar nog live muziek van 3 man.

Daarna nog naar een bar geweest, het was daar klein en druk, we konden alleen nog op het terras, dat was nog geen meter breed, er moesten eerst twee tafeltjes ontruimen voor dat we erbij konden.

Wel weer verrassend.
De drankjes werden aangeleverd door een klein luikje, want de ober kon zelf ook niet op het terras bij de tafel komen.

Vanmorgen is Paulien nog niet helemaal herstelt, geen trek, dus gaat niet mee naar het ontbijt. Jammer want het was een prima ontbijt. In de loop van de dag gaat het al weer beter,  maar nauwelijks van de hut geweest. Nou ja, anders hadden we aan het strand gelegen of met een catamaran op zee liggen luieren. Een deel van de morgen was het hier bewolkt en regenachtig, ik zag de catamarans hier in de regen voorbij komen.Maar tegen het eind vd morgen brak de zon door en was het weer prachtig. Toch maar even een strandwandeling maken.

Er wordt druk gewerkt aan het grondwerk voor nieuwe hotels

Rest van de dag op balkon van huisje gezeten en veel gelezen.
Paulien was met avondeten weer zover herstelt, dat ze meeging en zowaar gegeten heeft. ’s Morgens nog aan de ORS en ‘ s avonds aan de oude rijst (Ans;-))

Vanochtend relaxed om 08.00 opgestaan, ontbijt en pleiten. In de auto gaf de tijd 08.00 uur aan, blijkt de tijd vannacht verzet te zijn, anyway, mooi op tijd. We zijn om de berg heen gereden zodat we geen last hadden van de gatenweg. Na de laatste plaats die we op de kaart hadden staan werd het wat onduidelijk,  maar bij een afslag met iets in de naam  “north” bleek een goede gok, na een paspoort controle en 2 CUC betaald te hebben bleken we op een soort afsluitdijk te rijden van 38 km,  aan het eind vd dijk was het eerste eiland met al direct een vliegveld en een verwijzing naar ons hotel.

Zoals gebruikelijk was ook hier de incheck tijd 16.00, maar we konden al wel vast naar het strand en het restaurant, meer was er ook niet.

Na een paar uurtjes aan het strand zijn we naar het restaurant gegaan, daar zat ook een groep golddiggers, zoals Paulien ze noemde, jonge dames netjes in de lak met een zelfde aantal eind vijftigers, de dames zaten goed te schranzen en te drinken, de heren betaalden. Iedereen had het prima naar de zin zo te zien.
Zo rond half vijf zijn we maar eens gaan inchecken, bleek dat er twee enkele kamers waren geboekt, de receptioniste zou het later wel uit gaan zoeken en gaf ons alvast onze dubbele kamer. Nou ja kamer, het is een huisje direct aan zee, met een terras. Het water is nog geen 4 meter van het terras, en de buren kun je niet eens zien. Luxe!

Rond etenstijd kreeg Paulien last van maag/darm krampjes, ze is nog wel meegeweest naar het restaurant maar heeft de bestelling niet afgewacht. Blijkbaar iets verkeerds gegeten die dag, want alles kwam er weer uit die avond en nacht , zowel boven als onder. Gelukkig is dit wel een goede plek om daar last van te hebben want toilet werkt, bed is goed en airco doet het en we hebben morgen niets bijzonders, dus rustig herstellen.

Nadat we gisteren nog werden getrakteerd op een zang optreden van de man des huizes – niet om aan te horen zo vals – zijn we met een paar rum mixjes op tijd het nest ingegaan.

Alles even weer opladen

De volgende morgen was er alleen koud water in de douche,  maar daar wordt je wel wakker van. Na het prima ontbijt zijn we het centrum in gegaan en zagen we zowaar de eerste geldautomaat in Cuba. De Visa kaart bleek daarmee ook nog te werken, in tegenstelling tot die van een paar andere toeristen, wij komen nu waarschijnlijk wel over met het geld. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een internet verbinding,  want de volgende plek waar we morgen naar toe gaan staat niet op onze wegen kaart, dus geen idee welke richting we op moeten. In de lobby van een luxe hotel hebben ze vast wel internet was het idee,  in het tweede hotel was dat het geval en konden we opzoeken waar we heen moeten rijen. ‘ s

Middags zijn we een stukje gaan toeren door het grote natuurpark,  erg mooie route, maar de weg kon je eigenlijk geen weg meer noemen,  allemaal enorme gaten in het wegdek, stapvoets ging het manoeuvreren om zo min mogelijk gaten mee te pakken.  Op een gegeven moment zijn we toch maar gedraaid, want als je daar in de bergen problemen met de auto krijgt dan heb je dikke shit. Paulien wilde geen foto of filmpje maken, want dat was de goden verzoeken. Eind vd middag waren we weer terug.  Op het plaatselijke terras nog even een paar biertjes genomen en betaald met de binnenlandse munt, dit accepteerde ze ook nog.

De toeristen hebben een eigen munt,  de CUC.
Tukkie doen en dan eten.

Het was maar ongeveer 100 kilometer naar Trinidad, maar het was nog niet eenvoudig om de stad uit te komen en de weg naar Trinidad te vinden,  uiteindelijk bleek het een klein weggetje te zijn die we moesten hebben waarna we bij een rotonde kwamen vanwaar het weer makkelijk was. In Trinidad hadden we de b&b snel gevonden, maar toen moest de auto nog ergens geparkeerd worden. Dat bleek niet eenvoudig in dit koloniale stadje. De zoon des huizes ging wel mee om de weg te wijzen. Blijkbaar hadden we midden in het centrum een eenrichting bord gemist en gingen we tegen het verkeer in, laat daar nu net de politie staan, die me prompt aanhield, bonnenboekje er bij, shit. De jongen die naast me zat heeft een heel verhaal gehouden met als resultaat dat het boekje weer werd opgeborgen en we met een waarschuwing verder mochten.
Trinidad is een erg toeristisch stadje, het barst hier van de galerieën, souvenirshops, de kraampjes restaurants en cafés, dat geldt ook voor de toeristen zelf overigens. Veel paard en wagen taxi’s, fiets taxi’s en jaren 50 auto’s zie je hier rijden. Voor het eerst ook nederlands gehoord. Opmerkelijk is dat er veel kooitjes met zangvogels te zien zijn op straat, waarom dat is, is ons nog niet duidelijk.
Rond 15:00 uur weer terug bij onze b&b waar we een welkomstdrankje kreeg van het huis,  een heerlijke limonade,  met lemon, erg verfrissend bij temperaturen van rond de 30 graden. Even een siësta houden en daarna de oude stad weer in.
’s Avonds bij b&b kreeft gegeten, mucho grande!

Zeven uur ging de wekker, als eerste bij de vreetschuur, dat scheelt een stuk, want nu was er van alles voldoende aanwezig. Dan op weg, met de onmisbare tablet app, want alleen daarmee heb je een redelijk idee van waar je bent. Het was weer heel lekker weer. Onderweg zie je nog boeren het land ploegen met twee ossen, die zag je overigens ook gewoon op de snelweg.
Je kunt goed zien dat dit deel van het land arm is,  alles ziet er krakkemikkig uit. Aan het eind van de morgen zijn we op de plaats van bestemming, bij het hotel. Van daaruit een paar kilometer de berg opgelopen voor een mooi uitzicht over het landschap. Het laatste stuk waren traptreden, 155 stuks heeft Paulien geteld, ze was dan boven ook geheel uitgeteld. Wel een prachtig uitzicht overigens. Het was er niet druk onderweg, precies 4 mensen tegen gekomen. Eenmaal beneden  zijn we nog bij een waterval gaan kijken en hebben we getankt, tenminste wel betaald, maar de meter gaf eenmaal verderop geen volle tank aan…  Vermoedelijk zijn we daar opgelicht. Nou ja,  het is maar 12 euro, want de tank was nog driekwart vol, maar das toch jammer.

De wc in onze kamer was stuk, de water toevoer werkte meestal niet en het doortrekken mechanisme had kuren. Dus vullen via de wasbak met de afvalemmer was de oplossing, maar wel een beetje onhandig. Na het ontbijt buffet op weg. Onderweg hebben we nog staan kijken naar een wervelwind op heen hete verbrande akker. Het stak vlak achter ons de weg over en ging zo verder aan de andere kant. Iets na de middag zijn we aangekomen in de stad, maar waar ons b&b precies zat was nog onduidelijk. Gelukkig was er een fietser die ons de weg wel wilde wijzen , simpel volgen was voldoende om er te komen. De auto geparkeerd in de smalste parkeerplaats die je je voor kunt stellen, daarna het oude koloniale centrum in. Het was er erg warm, boven de 30 graden, maar ff lekker een drankje bij de tweelingbroer van Tenzon Washington, tenminste dat was wat een Deense ons deed geloven, bracht verkoeling. Daarna een tukkie, om vervolgens een lekker een visje te eten bij ons b&b. Nog een afzakkertje op het balkon van onze b&b en zo hadden we weer een goed einde van de dag.

g.

Vandaag hebben we de hele dag aan het strand en in zee doorgebracht. Helaas wel vuurrood verbrand.
Uiteraard ’s avonds niet meer gegeten bij het buffet,  maar een lekker visje gegeten bij een ander restaurant.

Om 08.00 bed uit, even lekker koud douchen, de heater in de douchekop was kaduuk, daarna een goed ontbijt, betalen en naar de bank om geld te wisselen. Maar dan kom je onvermijdelijk weer in een lange rij van wachtenden, geen nummertjes trekken, maar zelf in de gaten houden wat de volgorde is. de bank werkt heel erg inefficiënt,  de ene bankmedewerkster is druk met haar nagels, de ander wordt van haar werk gehouden door een collega die haar weekend moet doornemen.
Bijna alles gaat met de hand en formulieren. Er zijn twee hoge loketten waar je terecht kunt, elk biljet wat je wilt wisselen wordt grondig bekeken en bij een scheurtje afgekeurt. Dan waardeer je het enorm dat we thuis alles met geldautomaat en pin kunt afhandelen. Na een dik uur was het geregeld en konden we weer verder.

Op weg naar Maria el Gordo, 170 km verderop. Onderweg zie je heel veel mensen met paard en wagen, oude vrachtwagens als taxi, en oude rokende cadillacs en cheffies. Het is net of de tijd sinds de jaren 50 heeft stilgestaan. Onderweg allemaal lifters, maar we hebben niemand meegenomen. Dan tanken, er zijn twee pompen met dezelfde benzine, alleen de prijs is verschillend, wij moeten de duurste hebben zo wordt me verteld terwijl ik de goedkoopste slang er al in heb hangen. 1.32 per liter, de andere was 1 euro per liter.
Op het eindpunt van vandaag zijn we bij het hotel aan zee.

Er is hier verder niets,  alleen een resort,  waar je lekker luieren kunt en wat zwemmen,  snorkelen en duiken.  We hebben geen bandje om de pols gekregen,  maar voor de rest is het concept hetzelfde.  Het is dus even omschakelen voor ons,  tranquillo,  relax.  s ‘ Middags lekker aan het bounty witte strand gelegen en s ‘ avonds uit eten in het buffetrestaurant. Een kale vreetschuur, waar we Rob (de Heus, smaakpolitie) een keer heen moeten sturen.  Met een half uur stonden we al weer buiten.  Rest nog een ding te doen: eten weg te spoelen met Moijto’s bij strandbar. Dat beviel ons prima.